دختر بیست‌ساله بود و ناخن‌هایش را خودش کار کرده بود، دقیق و تمیز.

— همیشه یه رؤیا داشتم: آرایشگر شدن. برای همین هر کاری که یه قدم نزدیکم می‌کرد یاد گرفتم. شنیون، خیاطی، هرچی. می‌خواستم روی پای خودم وایسم، پول جمع کنم، وسایل خودمو داشته باشم. ولی اقتصاد و شرایط همیشه جلوی پام بود. چیزی که برای بعضیا یه قدمه، برای من یه راه طولانیه. ولی هنوز دست نکشیدم. فقط بیست سالمه.

— می‌دونی چی جالبه؟ تو داستانتو با «هنوز» تموم کردی. اکثر آدمایی که اینجا میان با «دیگه» تموم می‌کنن.

دختر خندید.

— این خوبه؟

— این همه‌چیزه. یه پیشنهاد عملی هم دارم: یه دفتر بردار. هر تومنی که برای وسایل کنار می‌ذاری، هر مشتری، هر مهارت جدید، بنویس. راه طولانی وقتی دیده نشه، از چیزی که هست طولانی‌تر به نظر میاد. یه روز اون دفتر رو ورق می‌زنی و می‌بینی چقدر اومدی.