کتاب دژاوو · جایی که بهش تعلق داری · جلد یک · امیرحسین عزیزی
یک اتاق، بالای یک کتاب‌فروشی قدیمی.
دو مبل روبه‌روی هم، یک کتری برقی، دو لیوان، و یک دفترچه‌ی جلدچرمی که هنوز هیچ صفحه‌اش نوشته نداشت.
— روانشناسی؟
— نه. فقط گوشم.
بعد آگهی را نوشت و خودش در شهر چسباند. روی تیر برق، پشت شیشه‌ی کافه‌ها، دم در دانشگاه.
دژاوو
و حرفی داری که هیچ‌جا نتونستی بزنی، بیا. نه نصیحت می‌کنم، نه قضاوت. فقط می‌شنوم. هر روز، فقط یک نفر. برای امروز. برای آینده.
یک پاییز و یک زمستان امیرحسین عزیزی
دژاوو · جلد یک
«هیچ دردی مال یک نفر نیست.»
هر فصل این کتاب، یک جلسه است.
صد جلسه، از مهر تا بهمن ۱۴۰۳.
ادامه دارد…
هنوز نوشته نشده.
صفحه‌هایش سفیدند. قصه‌هایش هنوز دارند می‌رسند؛ از همان صندوق پیام، از همان نسلی که کم شنیده شد.
شاید یکی از صفحه‌هایش مال تو باشد.
هیچ دردی مال یک نفر نیست.
یک پاییز و یک زمستان
از یکشنبه، هشتم مهر، تا پنجشنبه، هجدهم بهمن ۱۴۰۳. روزهایی که جلسه‌ای نیست، آقای دژاوو به خانه‌ی قدیمی سر می‌زند و برای آرزو نامه می‌نویسد.
آخر هر جلسه، یک برگ.
جایی که قصه‌ی آن روز به خاطره‌ای از زندگی خودش گره می‌خورد.
اگر حالت خوب نیست.
بعضی قصه‌های این کتاب از سوگ، بیماری، خشونت در خانه و فکرِ آسیب زدن به خود حرف می‌زنند. اگر خواندنشان سنگین شد، کتاب را ببند و با کسی حرف بزن. لازم نیست تنها از پسش بربیایی.
قصه‌ی تو هم جایی دارد.