صبح، پسر جوان موهایش را کوتاه کرده بود. از پنجره معلوم بود: گردنش پیدا بود و گوش‌هایش زیر آفتاب بهمن سرخ می‌زد. صورتش روشن‌تر بود. شاید از آفتاب. شاید نه.

پسری که آمد، هجده‌ساله بود و گفت این همه را یک پسر هجده‌ساله تجربه کرده.

— قبلاً فکر می‌کردم زندگی یعنی پول، پز، گنگ بودن. بزرگ‌تر که شدم فهمیدم چیزای بزرگ‌تری هم هست. تلاش. امید. گریه. عشق. یه عشقی که سال‌هاست تو دلمه و می‌ترسم فقط یه اسم و خاطره بمونه. فهمیدم زندگی بی‌رحمه. اگه من فردا نباشم، ادامه می‌ده.

— این آخری رو باید بپرسم: «اگه فردا نباشم» یعنی فکرشو می‌کنی که نباشی؟

— نه. منظورم این نبود. منظورم این بود که دنیا منتظر کسی نمی‌مونه.

— خوبه. پس اینو برعکسش کن: دنیا منتظر کسی نمی‌مونه، پس تو هم منتظر دنیا نمون. اون عشقی که می‌ترسی فقط یه اسم بمونه، اگه هیچ‌وقت گفته نشه، همین می‌شه. گفتی عشق فقط به گفتن نیست. درسته. ولی بدون گفتن هم نیست.