دختر گفت این را می‌گوید که پدربزرگش بداند فراموشش نکرده.

— بابابزرگم تو کارخونه کار می‌کرد، تنگی نفس داشت. عاشق حیوونا بود. زیاد حرف نمی‌زد، ولی اگه کسی ناراحتش می‌کرد، می‌اومد با من حرف می‌زد. رفیق من بود. حتی بیشتر از بابام. بعد کرونا گرفت و ضعیف شد. یه روز عید زنگ زدن. منو نبردن. ده یازده سالم بود. حتی نذاشتن برای آخرین بار ببینمش. هنوز دلم می‌خواد یه دقیقه ببینمش.

— اگه یه دقیقه می‌دیدیش، چی می‌گفتی؟

— می‌گفتم... می‌گفتم یادمه. همه‌چیزت یادمه.

— همین الان گفتیش. اون دقیقه همین بود. و این داستانم یه جور دیدنشه. هر بار که یکی حیوونی رو ناز کنی، یا کسی که ناراحته رو بیاری کنار خودت و باهاش حرف بزنی، اون داره دوباره این دنیا راه میره. از دست تو.