صبح ساعت هفت پسر جوان با پیراهن اتوکشیده از خانه بیرون آمد. مامان تا سر کوچه با نگاهش بدرقه‌اش کرد. یادم آمد: دهم بهمن، اولین روز کار جدید. یک دفتر کوچک در طبقه‌ی سوم یک ساختمان قدیمی، با پنجره‌ای رو به یک درخت چنار. درست از همان‌جا شروع شد.

بعدازظهر دختری آمد که گفت شاید یک روز، گوشه‌ی یک کافه، به این بخش از داستانش برسد.

— روز تولد برام مهم‌ترین روزه. یه هفته قبل از شانزده‌سالگیم یه پیام اومد. از پدرم. بعد شانزده سال می‌خواست ببیندتم. یادم رفته بود که دوقطبیه. لباسامو از یه هفته قبل اتو کردم. کیک گرفتم. رفتم در خونه‌ش. نبود. زیر بارون نم‌نم منتظر موندم. ساعت ده و چهل‌وسه اومد. نیم‌نگاهم نکرد. رفت تو، درو بست. در زدم. باز نکرد.

— کیک چی شد؟

دختر از این سؤال جا خورد.

— بردمش خونه. مامانم نشسته بود منتظرم. ساعت یازده و نیم شب با هم خوردیمش. با لباسای خیس.

— پس تولدت با کسی گذشت که منتظرت بود. نه با کسی که تو منتظرش بودی. این دو تا فرق دارن. بیماری پدرت تقصیر تو نیست و اون در بسته جواب تو نبود. جواب بیماریش بود. جواب تو اون چراغی بود که تو خونه‌ی خودتون روشن بود.