من و آرزو هم اول رفیق بودیم. یعنی او اینطور میگوید. من میگویم از همان روز اول چیز دیگری بود. بیستوهفت سال است سر این بحث داریم و هنوز تمام نشده.
اول رفیق، بعد دوباره عشق
مهرداد و کوثر
پسر اول از همه گفت که اگر این داستان جایی نوشته شد، اولش اسم هر دوشان باشد. آقای دژاوو بالای صفحه نوشت.
— یه جایی اشتباه کردم و از دستش دادم. بعد رفتم معذرتخواهی کردم، همهچیو توضیح دادم. میخواستم دوباره بهش پیشنهاد بدم، ترسیدم. گفتم بیا رفیق باشیم. سه ماه بهترین رفیقای هم بودیم. بعد پیشنهاد دادم. قبول کرد. حتی خانوادههامون هم تقریباً با هم آشنا شدن. من فهمیدم برای رسیدن به عشق واقعی باید از خودت بگذری.
— موافقم. فقط یه چیز اضافه میکنم: از خودت بگذر، ولی خودتو نده. کوثر با مهرداد قرار گذاشته، نه با یه نفر که همهش میگذره و دیگه چیزی ازش نمونده.
— اون سه ماه رفاقت بهترین بخشش بود.
— میدونم. رفاقت اسکلت هر رابطهست. همونو نگه دارید. وقتی عشق خسته میشه، رفاقت کمکش میکنه دوباره بلند شه.
اگر حالت خوب نیست.
بعضی قصههای این کتاب از سوگ، بیماری، خشونت در خانه و فکرِ آسیب زدن به خود حرف میزنند. اگر خواندنشان سنگین شد، کتاب را ببند و با کسی حرف بزن. لازم نیست تنها از پسش بربیایی.