دختر هجده‌ساله بود و هنوز بوی پارافین می‌داد. گفت شمع درست می‌کند.

— تاحالا عاشق نشده بودم. تا دو سال پیش. یه تئاتر برای مدرسه بود، اون معلم بود. باهام شوخی می‌کرد، یه حس عجیبی بود. اسمشم نمی‌دونستم. بعد با شمعام بهونه پیدا کردم. اون بیست‌وشش، من هجده. همه گفتن بهش بگو. گفتم آخر سال، یا بعد تولدم. بعد مدرسه‌ها یهو تعطیل شد. خداحافظی هم نشد.

— اگه گفته بودی، فکر می‌کنی چی می‌شد؟

دختر مدتی فکر کرد، واقعاً فکر کرد.

— احتمالاً... یه لبخند مهربون می‌زد و می‌گفت ممنونم.

— من هم همین فکرو می‌کنم. یه معلم خوب از یه شاگرد هجده‌ساله همینو می‌گفت. پس چیزی که ازت گرفته شد، یه جواب نبود. یه جمله بود که خودت گفته باشی. اینو نگه دار برای بعد، برای یه آدم هم‌سن و آزاد: اون جمله رو بگو. زود. نذار برای آخر سال.

— الان چیکار کنم با این حس؟

— یه شمع بساز. اسمشو بذار «هجده». به هیچ‌کسم نده.