دختر اسمش را نگفت. گفت دیشب ساعت چهار صبح از خانه زده بیرون و قدم زده، و این کار را زیاد می‌کند.

— کوچه‌ها مه‌آلودن. چراغای زرد، سبز جاده. اون موقع شب همه خوابن. جسمم راه می‌ره، ولی انگار روحم هر قدم کمرنگ‌تر میشه. گاهی قیافه‌ی خودمم یادم میره. فکر می‌کردم میرم بیرون که با دنیا ارتباط بگیرم. بعد فهمیدم میرم که تنهاییمو بزرگ‌تر کنم.

— چند شب در هفته این‌طوریه؟

— این ماه، بیشتر شبا.

— خوابت چطوره؟ غذات؟

— کم.

— اون حسی که گفتی، که انگار از بیرون خودتو می‌بینی، که قیافه‌ت یادت میره... این چیزیه که من دوست دارم یه دکتر هم بشنوه. نه چون عجیبه، چون خستگی و بی‌خوابی می‌تونن این‌طوری آدمو از خودش دور کنن و براش کمک هست. باشه؟

دختر سر تکان داد.

— و یه چیز دیگه: تو اون قدم زدنا همه‌ی رنگا رو دیدی. زرد، سبز، سفید. کسی که اینقدر دقیق رنگ می‌بینه، هنوز خیلی هست. فقط شاید بهتر باشه اون رنگا رو یه بار ساعت شش صبح ببینی. با یه نفر.