ظهر، پسر جوان در کوچه راه می‌رفت و با تلفن حرف می‌زد و می‌خندید. بلند. آن‌قدر بلند که آقا منصور از پایین سرش را از در بیرون آورد و نگاه کرد. نمی‌دانم با کی حرف می‌زد. امید؟ شاید. مهم نیست. خنده‌اش تا پنجره آمد و من نمی‌دانستم صدای خنده‌ی بیست‌وسه‌سالگی‌ام این شکلی بوده.

مردی که آمد، سی و چند ساله بود و بوی عطر گران می‌داد. خودش هم این را گفت.

— فکر کن یه کلاغ سفید، که با ذغال خودشو سیاه کرده که بقیه نکشنش. هر روز استرس بارون داره. من همونم. از رؤیای آواز خوندن رسیدم به روزی که مجبور شدم کلیه‌مو بفروشم. زخم همه‌ی اونایی که زخمیم کردن رو بستم. الان روی پاهام وایسادم. عطر گرون می‌زنم. ولی هنوز می‌ترسم. انگار کمک کردن به همه وظیفمه. شاید این تنها سلاحیه که صداهای توی سرمو خفه می‌کنه.

— هنوز آواز می‌خونی؟

مرد اول انگار سؤال را نشنید. بعد صورتش عوض شد.

— برای پسرم. شبا.

— پس کلاغ سفید هنوز هست. زیر ذغال. شبا میاد بیرون. اون صداهای توی سرتو با کمک به بقیه خفه نکن، با آواز خفه کن. مال خودته. و اگه صداها بلندتر شدن، با یه متخصص حرف بزن. اینم یه جور آوازه.

«هر ذره که در روی زمینی بوده است

خورشیدرخی زهره‌جبینی بوده است

گرد از رخ نازنین به آزرم فشان

کان هم رخ خوب نازنینی بوده است»

خیام