دختر با یک عذرخواهی شروع کرد: «می‌دونم مزخرفه، ولی نمی‌تونم جلوی نوشتنمو بگیرم.»

— با یه فکر فرشته‌وار از آدما بزرگ شدم. فکر می‌کردم خوبی خوبی میاره. بعد خودمو زیر دست و پای بقیه پیدا کردم. هیولاها قلبمو سیاه کردن، بعد بهم زل زدن و گفتن خیلی ضعیف بود. همه‌ی رنگام رفت. حالا نمی‌دونم باید رنگی بود یا هیولا.

— اول اینکه مزخرف نبود. شعر بود. دوم اینکه فکر می‌کنم یه گزینه‌ی سوم هم هست.

— چی؟

— رنگی با در. اون فکر فرشته‌وار اشکالش این نبود که مهربون بودی. اشکالش این بود که در نداشتی. هر کسی اومد تو. مهربونی بدون مرز، دعوتنامه‌ست. مهربونی با مرز، هدیه‌ست.

— مرز گذاشتن یعنی بد بودن؟

— نه. یعنی انتخاب کردن اینکه رنگاتو به کی نشون بدی. رنگات هنوز هستن. همین متنی که نوشتی پر از رنگ بود.