صبح پسری جوان نیم ساعت روی لبه‌ی جدول نشسته بود و به گوشی نگاه می‌کرد. نه چیزی می‌نوشت، نه ورق می‌زد. فقط نگاه. آقای دژاوو می‌دانست منتظر پیام کسی است که نمی‌آید.

عصر، جوانی دیگر آمد که همان نگاه را داشت.

— دو سال باهاش بودم. دوسش نداشتم، عاشقش بودم. شش ماه که گذشت بهم گفتن خیانت می‌کنه. عکسم فرستادن. به روم نیاوردم. چون بهش نیاز داشتم.

— نیاز یا عشق؟

پسر جا خورد.

— فرقش چیه؟

— عشق می‌تونه ببینه. نیاز چشماشو می‌بنده که چیزی از دست نده.

پسر بقیه‌اش را تند گفت، انگار بخواهد زودتر از دهانش خارج شود: جدایی، شش ماه تراپی، دیدن او با کس دیگری، پیام ساعت سه نصفه‌شب، سکه‌ای که قرار بود تصمیم بگیرد، برگشتن، سرد شدن، و آخرش یک شب که از همه‌جا بلاک شد.

— بعد شنیدم اون شب خواستگاریشه. یه لحظه لبخند زدم. فکر کردم... بعد فهمیدم داماد من نیستم.

سکوت شد. از پایین صدای ورق خوردن کتابی آمد.

— یه سؤال ازت دارم. توی همه‌ی این داستان، یه بارم شد از خودت بپرسی تو چی می‌خوای؟ نه اینکه اون چی می‌خواد.

پسر دهانش را باز کرد و بست.

— نه. هیچ‌وقت.

— پس از امشب شروع کن.