دختر گفت نمی‌داند داستانش جایی در این اتاق دارد یا نه. آقای دژاوو گفت همه‌ی داستان‌ها جا دارند.

— تو یه کافه دیدمش. همون روز اول یه دل نه صد دل عاشقش شدم. سه ماه بعد از طریق یه دوست مشترک آشنا شدیم. گفت اونم از همون روز تو کافه... بعد فهمیدم گرفتار مواده. هر کاری کردم نشد. دست هم روم بلند کرد. ولی نتونستم ولش کنم. یه شب با هم تو ماشین بودیم، منم باهاش مصرف کردم. خوابمون برد. صبح ساعت نه بیدار شدم. اون بیدار نشد.

اتاق ساکت شد.

— دو سال گذشته. هر روز ساعت نه و بیست‌وپنج دقیقه از خواب می‌پرم و همونو می‌بینم.

آقای دژاوو صبر کرد تا نفس دختر آرام شود.

— ممنونم که گفتی. می‌دونم گفتنش چقدر سخته. دو تا سؤال دارم و باید بپرسم: الان هنوز مصرف می‌کنی؟

— نه. از همون شب نه.

— و تا حالا با کسی، یه متخصص، درباره‌ی اون صبح حرف زدی؟

— نه.

— اون خوابی که هر روز ساعت نه و بیست‌وپنج تکرار میشه، اسم داره و درمون داره. این نیست که تو ضعیفی. اینه که ذهنت یه صبح رو نگه داشته که هنوز نتونسته هضمش کنه. یه روان‌درمانگر برای همین هست. این تنها تکلیفیه که امروز بهت می‌دم.

— من هم مقصر بودم.

— تو بیست‌ساله بودی و عاشق و ترسیده. و زنده موندی. این منصفانه‌ترین چیزیه که می‌تونم درباره‌ی اون شب بگم. بقیه‌ش رو بذار با کمک یه آدم اهل فن باز کنی.