امروز صبح، ساعت هشت، پسر جوان از سر کوچه آمد و سرش بالا بود.

نه خیلی. نه مثل کسی که به آسمان نگاه می‌کند. مثل کسی که روبه‌رو را می‌بیند. از کنار بقالی رد شد و ایستاد، برگشت، و به آقای بقال سلام کرد. آقای بقال تعجب کرد و بعد دست تکان داد.

من پشت پنجره ایستاده بودم و فنجان چای در دستم سرد شد.

هجده روز مانده.

یادم آمد. سی دی. شب قبلش، تا دیروقت، با امید حرف زده بودم. امید که پدرش مرده بود. زنگ زده بود و من، برای اولین بار در آن زمستان، جواب داده بودم. تا سه صبح حرف زدیم. او گریه کرد و من گوش دادم. و صبح، وقتی بیدار شدم، حس کردم سبک‌ترم. نه چون حال خودم خوب شده بود. چون یکی به من احتیاج داشت و من بودم.

آن روز به بقال سلام کردم. یادم نبود. تا امروز.

٭ ٭ ٭

دختری که آمد، از کسی حرف زد که حالا با دشمنانش نشست و برخاست دارد.

— فکر می‌کردم اگه یه روز خبری ازش بشنوم، برام مهم نیست. ولی هر شب چشمام خیس‌تر شد. امید داشتم برگرده. بعد فهمیدم با همونایی رفیق شده که قول داده بود هیچ‌وقت سمتشون نره. چرا؟ چی شد که عهدشو شکست؟ اصلاً یه روز منو دوست داشت؟

— این سؤالا رو هر شب از خودت می‌پرسی؟

— هر شب.

— و هر شب جوابشون عوض می‌شه؟

دختر فکر کرد.

— آره. یه شب می‌گم داشت. یه شب می‌گم نداشت.

— یعنی جواب واقعیشو نداری. و هیچ‌وقت نخواهی داشت، مگه اینکه خودش بگه، که احتمالاً نمی‌گه. پس اون سؤال یه دره که قفله و کلیدش دست تو نیست. تو یه کار دیگه می‌تونی بکنی: از جلوی اون در بلند شی.

— کجا برم؟

— هر جا. امروز آخر دیه. فردا بهمنه. فصلا عوض می‌شن، حتی اگه ما نخوایم.

دختر از پنجره بیرون را نگاه کرد. پسر جوان دوباره از کوچه رد می‌شد، این بار با یک کیسه پرتقال.