دختر اول از همه تشکر کرد، و بعد گفت اولین بار است که این کار را برای خودش می‌کند، نه برای راضی نگه داشتن کسی.

— از بچگی سعی می‌کردم همه رو از خودم راضی نگه دارم. خود واقعیمو نشون نمی‌دادم. وقتی چیزی رو نمی‌خواستم، وانمود می‌کردم دوستش دارم. وقتی حالم بد بود، خودمو باحال نشون می‌دادم که حال بقیه خراب نشه. فکر می‌کردم یه روز این تموم می‌شه و منم درک می‌شم. هشت سال گذشت. درک که نشدم هیچ، توقعا بیشتر شد. حالا تو تنهاییمم حس می‌کنم یکی داره نگام می‌کنه.

— الان، اینجا، داری کی رو راضی نگه می‌داری؟

دختر مکث کرد. فکر کرد. لبخند زد.

— شما رو. یه کم.

— خب، لازم نیست. من از قبل راضی‌ام. پس الان یه فرصت داری که ببینی وقتی کسی رو راضی نمی‌کنی، چی می‌گی.

دختر مدتی ساکت ماند. بعد گفت:

— خسته‌م. خیلی خسته‌م.

— آره. این اولین جمله‌ی خود واقعیت بود. خوش اومد.