دختر اسمش را نگفت. با جمله‌ای شروع کرد که معلوم بود بارها در ذهنش گفته.

— خواستم اون مال من بشه، ولی فقط خاطراتش مال من شد. چهار ماه برای به دست آوردن دلم جنگید. هر بار نه می‌شنید، می‌گفت فقط یه فرصت. اولین بار با لباس مشکی دیدمش، با چشمای عسلی. بعد شروع کردیم. یه گردنبند بهم داد که از اون روز باز نکردم. اولش قشنگ‌ترین روزای زندگیم بود. بعد که مطمئن شد عاشقشم، عوض شد. با یه اکانت ناشناس بهش پیام دادم که امتحانش کنم. یه دختر جواب داد. دو سال بود با هم بودن.

دستش رفت سمت گردنش. گردنبند هنوز آنجا بود.

— هنوز درش نیاوردی.

— نه.

— نمی‌گم درش بیار. فقط ازت می‌پرسم: این گردنبند الان یادگاری کیه؟ اون پسر، یا اون دختری که برای اولین بار دستشو داد به یکی و لرزید؟

دختر جواب نداد. ولی دستش را از روی گردنبند برداشت.

— هر وقت آماده بودی، یه جعبه پیدا کن. نه سطل آشغال. یه جعبه. اون دختر حق داره یه جای خوب داشته باشه.