مادرش را پایین دیدم. زنی خسته با دست‌هایی که مدام کیفش را محکم می‌کرد. گفتم پسرتان خیلی شجاع است. گفت: «می‌دونم. من نیستم.» گفتم شما او را آوردید اینجا. این شجاعت است. چیزی نگفت. ولی وقتی رفت، شانه‌هایش کمی پایین‌تر بود. پایین به معنای خوبش.
دفتر خاطراتی که دو برادر نوشتند
پسر دوازده‌ساله بود. با مادرش آمده بود و مادرش پایین در کتاب‌فروشی ماند. پسر گفت اسمش آروین است.
— من و داداشم یه دفتر خاطرات درست کردیم. توش از خونواده بد نوشته بودیم، چون مسخره‌مون می‌کردن. بچه بودیم. داداشم دفترو انداخت تو جوی فاضلاب. بابام فهمید. داداشمو انداخت تو همون جوی. داداشم کلاس اول بود. بعد من رفتم تو دستشویی در رو قفل کردم. بابام در رو شکست و منو زد، پام خون اومد.
آقای دژاوو آرام نفس کشید.
— الان، این روزا، بابات هنوز می‌زنه؟
— کمتر.
— کمتر هم زیاده. مامانت می‌دونه؟
— آره. اون منو آورد اینجا.
— پس مامانت پشتته. این خیلیه. اگه یه روز دوباره ترسیدی، به مامانت بگو، یا به معلمت، یا به مشاور مدرسه. این کار خبرچینی نیست. این مراقبت از خودته. قول بده.
— قول.
— و اون دفتر خاطرات؟
— دیگه ننوشتیم.
— حیف شد. شاید یه دفتر جدید. فقط این دفعه، جای اینکه از خونواده بد بنویسی، هر چی دلت می‌خواد بنویس. حرفای تو ارزش دارن که یه جا امن نوشته بشن.
اگر حالت خوب نیست.
بعضی قصههای این کتاب از سوگ، بیماری، خشونت در خانه و فکرِ آسیب زدن به خود حرف میزنند. اگر خواندنشان سنگین شد، کتاب را ببند و با کسی حرف بزن. لازم نیست تنها از پسش بربیایی.