دختر با «درود» شروع کرد و گفت بچه‌ی اول است و دختر، و نمی‌داند این شانس خوب است یا بد.

— همه‌ی سختیا رو دوش منه. همه‌ی گیرها رو من. خواهر برادرم آزادن. سال دوازدهم به خودم گفتم همینه، دانشگاه نمی‌رم، راحت زندگی می‌کنم، می‌رقصم، فیلم می‌بینم. هنوز امتحانای خرداد تموم نشده بود که مامان بابام ساز مخالف زدن. بعد طلاق. و من اولین نفری بودم که فهمید چرا. عکسا رو من دیدم.

— تنها دیدی؟

— تنها.

— و به هیچ‌کس نگفتی چه حالی داشتی، چون باید محکم می‌بودی. بچه‌ی اول.

دختر سر تکان داد.

— بچه‌ی اول بودن یعنی اولین نفری هستی که اشتباهای پدر مادرتو تجربه می‌کنی. بقیه نسخه‌ی اصلاح‌شده رو می‌گیرن. این عادلانه نیست. ولی یه چیزی هم بهت می‌ده: تو زودتر از همه فهمیدی چی نمی‌خوای. حالا وقتشه بفهمی چی می‌خوای. اون فهرستی که سال دوازدهم نوشتی، رقص و فیلم و راحتی، هنوز معتبره.