مامان با آرزو اول مخالف بود. فقط چون نمی‌شناختش. یک شام کافی بود. اما من آن یک شام را شش ماه عقب انداختم، چون از دعوا می‌ترسیدم. شش ماه که آرزو فکر می‌کرد مامان از او بدش می‌آید.
نگاهی که فرق داشت
دختر با «وقت بخیر» شروع کرد، رسمی و آرام.
— تازه اولین رابطه‌مو تموم کرده بودم که دیدمش. نگاهش فرق داشت. حس مهم بودن بهم می‌داد. بعد چند ماه پیشنهاد داد، بعد یه هفته قبول کردم. خونواده‌م کاملاً مخالف بودن. راه‌های ارتباطیمو بستن ولی من باز حرف زدم. بعد نگاهش عوض شد. یه اتفاقاتی افتاد، تمومش کردم. یه ماه بعد تازه فهمیدم چرا خونواده‌م مخالف بودن.
— و حالا؟
— حالا حس می‌کنم احمق بودم. اونا از اول راست می‌گفتن.
— اونا از بیرون دیدن. تو از تو. از بیرون همیشه همه‌چی واضح‌تره. ولی تو یه چیزی رو یاد گرفتی که اونا نمی‌تونستن بهت یاد بدن: اینکه نگاه آدما چطور عوض می‌شه. و اینکه خودت، تنها، تمومش کردی. هیچ‌کس مجبورت نکرد.
— یعنی احمق نبودم؟
— نه. هفده‌ساله بودی. یا هجده. این دو تا با هم فرق دارن.
اگر حالت خوب نیست.
بعضی قصههای این کتاب از سوگ، بیماری، خشونت در خانه و فکرِ آسیب زدن به خود حرف میزنند. اگر خواندنشان سنگین شد، کتاب را ببند و با کسی حرف بزن. لازم نیست تنها از پسش بربیایی.