دختر گفت نمی‌داند درست می‌نویسد یا نه، و اینکه همه‌اش «یک بداهه» است.

— تمام زندگیم تلاش کردم همه رو شاد کنم، همه رو راضی نگه دارم. تا یه روز جلوی آینه وایسادم و دیدم هیچی ندارم. خودمو گم کرده بودم. هنوز همون بچه‌ام که دلش دوست واقعی می‌خواست، خانواده‌ی شاد، پدری که پدری کنه. گاهی آرزو می‌کنم کاش پروانه بودم، یا یه درخت.

— چرا درخت؟

— چون درخت مجبور نیست کسی رو راضی کنه. فقط هست.

— درختا هم به یه چیزی احتیاج دارن. آب، نور، خاک. فقط خجالت نمی‌کشن که احتیاج دارن. ریشه‌شونو می‌فرستن دنبالش. تو هم اجازه داری احتیاج داشته باشی. این همون چیزیه که سال‌ها از خودت گرفتی.

— از کجا شروع کنم؟

— از یه «نه» کوچیک. این هفته یه بار، به یه چیز کوچیک، بگو نه. ببین دنیا خراب می‌شه یا نه.