دختر نوزده‌ساله بود، از یکی از شهرستان‌های فارس، و لهجه‌اش را پنهان نمی‌کرد.

— پونزده‌سالم بود که وارد یه رابطه شدم. چهار سال. اون همیشه زخمامو خوب می‌کرد. همه‌چیمو می‌دونست، حتی اینکه چهارده‌سالگی یکی رو دوست داشتم و چطور ازش رنجیدم. همیشه می‌گفت من فرق دارم. مامانم می‌گفت پنج تا انگشت مثل هم نیستن. ولی رفت. و فقط من حرف آخرشو شنیدم.

— مامانت راست می‌گفت. ولی یه چیز دیگه هم راسته: دست که تکون می‌خوره، همه‌ی انگشتا با هم تکون می‌خورن.

— یعنی چی؟

— یعنی تو پونزده تا نوزده سالگیت با اون بزرگ شدی. اون رفت، ولی چیزایی که یاد گرفتی نرفت. چطور دوست داشته باشی، چطور زخمو ببندی، چطور حرف بزنی. اینا مال توئه. با خودت می‌بری.

— دیگه نمی‌خوام به هیچ‌کس وابسته بشم.

— این حرفو تو نوزده‌سالگی همه می‌زنن. تو بیست‌وسه‌سالگی کمتر کسی یادشه.