دختر اسمش را از ستاره‌ای گرفته بود که همیشه سر جایش است. خودش این را گفت، با کمی خجالت.

— مامانم همیشه برام قهرمان بود. حقمو می‌گرفت، جای من حرف می‌زد، جای من لباس انتخاب می‌کرد. حتی طرز حرف زدنم مال خودم نبود. خونه هم سخت بود، پول نبود، بابام حالش خوب نبود. یه اتاق داشتم با یه میز و یه فرش و یه رختخواب. هر چی خواستم خودم باشم گفتن نه.

— الان داری خودت حرف می‌زنی.

دختر مکث کرد.

— آره.

— چطوره؟

— عجیبه. انگار دارم یه زبون دیگه حرف می‌زنم.

— همینه. یه زبون جدیده. اولش لهجه داری، کلمه کم میاری، اشتباه می‌کنی. اشکالی نداره. هیچ‌کس یه شبه زبون یاد نمی‌گیره. هر روز یه جمله، فقط یکی، که مطمئنی مال خودته. حتی اگه فقط «من چایی رو تلخ دوست دارم» باشه.

دختر خندید.

— من چایی رو شیرین دوست دارم.

— دیدی؟ این اولیش.