پسر با لباس کار آمد. دست‌هایش پینه بسته بود و لهجه‌ی شیرین ترکمنی داشت.

— من سنی ندارم ها. سال دیگه میرم سربازی. ولی بچگیمو بگم؟ مثل شازده بزرگ شدم. دروغ چرا. هرچی می‌خواستم جور بود. همه دوستم داشتن.

— تا کی؟

— تا وقتی داداش کوچیکم اومد. اونجا شازده مُرد و یه آدم دیگه به دنیا اومد. مادرم همیشه کوچیکه رو بیشتر دوست داشت. من رفتم کارگری. یه بار برق سه‌فاز گرفتم، مردم و زنده شدم. براشون مهم نبود.

آقای دژاوو به دست‌های پسر نگاه کرد. جای یک سوختگی کهنه روی کف دست چپش بود.

— بعد چسبیدم به پسرخاله‌م. هشت سال مثل داداش بودیم. همه‌چیزمو می‌دونست. هشت سال تو سه روز تموم شد. سر پول و یه دختر. به جای اینکه مرهم باشه، نمک پاشید. ما ترکمن‌ها یه مثل داریم که میگه آدم خوب از آدم به دنیا میاد. من از اون به بعد به هیچکی اعتماد نکردم.

— ولی الان اینجایی و داری به یه غریبه همه‌شو می‌گی.

پسر کمی یکه خورد. بعد خندید، خنده‌ی آدمی که دستش رو شده.

— شاید چون می‌دونم فردا دیگه نمی‌بینمت.

— یا شاید اون تکه‌یی که می‌خواد اعتماد کنه هنوز نمرده.