دختر انگشت‌هایش را روی لبه‌ی میز حرکت می‌داد، مثل کسی که پیانو می‌زند.

— از ده‌سالگی هم بچه بودم، هم مادر، هم خواهر. مامان بابام جدا شدن، مامانم رفت پی کارش، بار خونه افتاد رو دوش من. بابام قانونای عجیب داره. چند سال آخر قرص و پنیک شده روتینم. از مشاور بدم میاد. عاشق تاریکی و سکوتم. تنها چیزی که دارم پیانوئه. از هفت‌سالگی می‌زنم. یه پیانوی قدیمی با کلاویه‌های شکسته.

— از مشاور بدت میاد یا از مشاورایی که دیدی؟

— ...از اونایی که دیدم.

— پس هنوز جا داره. اگه داروها رو یه دکتر داده، بی‌اجازه‌ش قطعشون نکن. و اگه یه روز سکوت و تاریکی اونقدر سنگین شد که فکرای خطرناک اومد، یه نفرو خبر کن. هر کی. حتی همون دو نفری که تازه اومدن تو زندگیت.

— باشه.

— حالا یه سؤال دیگه: کلاویه‌های شکسته رو چیکار می‌کنی وقتی می‌زنی؟

— دورشون می‌زنم. آهنگا رو جوری عوض می‌کنم که بهشون نرسه.

آقای دژاوو مدتی چیزی نگفت.

— می‌دونی این یعنی چی؟ یعنی تو ده ساله داری با یه ساز شکسته آهنگ درست می‌زنی. این کار هر کسی نیست.