دختر سلام کرد و پرسید «خوبی؟»، و منتظر جواب ماند. کمتر کسی منتظر جواب می‌ماند.

— عاشق پسر خوب دانشکده شدم. با هم درس می‌خوندیم. خونواده‌هامون به هم نمی‌خوردن، مالی، همه‌چی. مامانش نذاشت. خودشم بعد چهار سال رفت. یه رؤیا داشتیم: اپلای روسیه. روز آخر، تو آشپزخونه‌شون، با آهنگ یه انیمیشن قدیمی براش رقصیدم و گفتم فکر کن الان وسط میدون سرخیم. اون لحظه تموم شد. حالا می‌خوام دوباره به یکی اعتماد کنم و نمی‌تونم.

— اون رقص مال کی بود؟

— یعنی چی؟

— اون رقص، اون آهنگ، اون میدون خیالی. مال اون بود یا مال تو؟

دختر فکر کرد.

— مال من بود. اون فقط نگاه می‌کرد.

— پس اون نبرده. فقط تماشاچیش بوده. رؤیای روسیه هم شاید مال تو بود. شاید یه روز تنها بری، یا با کس دیگه، یا اصلاً یه جای دیگه. ولی لازم نیست رؤیاهاتو باهاش خاک کنی. اعتماد بعداً خودش میاد. اول رؤیاهاتو پس بگیر.