امروز اولین برف آمد. نرم و بی‌صدا، از شب. صبح ساعت هشت پسر جوان از کوچه رد شد. سرش پایین‌تر از همیشه بود، طوری که برف روی پشت گردنش می‌نشست و او حتی دستش را بالا نمی‌برد که بتکاندش. کلاه نداشت. کاپشنش نازک بود. نزدیک بود پنجره را باز کنم و صدایش کنم. صدایم در گلو ماند. چه می‌گفتم؟ «کلاه سرت کن، پسرم»؟

دختری که آمد، بیست‌ساله بود و از جای دوری آمده بود.

— یازده‌سالم بود که مادرم فوت شد. اون موقع اصلاً نمی‌فهمیدم مرگ یعنی چی. همه‌ی گریه‌هام برای گریه‌ی بقیه بود. بعد بزرگ شدم. می‌خواستم درس بخونم، ولی مدرسه‌ها و دانشگاه‌ها رو یکی‌یکی برای دخترا بستن. قابلگی می‌خوندم، اونم بستن. یه روز تو راه یه مرکز آموزشی تصادف کردم. ستون فقراتم شکست، پام شکست. یه ماه بیمارستان بودم. اگه عمل نمی‌شدم فلج می‌شدم. خونواده‌م کمک کردن، عمل شدم. حالا حالم خوبه.

— حالت خوبه.

— آره. ولی همه‌ی این سال‌ها فقط یه جمله گفتم: اگه مامانم زنده بود، اینجوری نمی‌شد.

— شاید. ولی یه چیز دیگه هم هست. تو اینجایی، بیست‌ساله، با کمری که قرار بود دیگه راه نره. و راه رفتی تا اینجا. اگه مادرت بود، فکر می‌کنی چی می‌گفت؟

دختر مدتی ساکت ماند. بعد خندید، آرام.

— می‌گفت چرا کلاه سرت نکردی تو این سرما.

آقای دژاوو هم خندید. و بعد، از پنجره، به کوچه نگاه کرد.