دختر گفت نمی‌داند از کجا شروع کند و بعد از جایی شروع کرد که آدم معمولاً آخر می‌گوید.

— من همیشه باید بهترین می‌بودم. باید نشون می‌دادم حالم خوبه، بی‌نقصم. ولی نبودم. خیلی احساسی بودم، با هر چیزی گریه می‌کردم. هیچ‌وقت نتونستم اون آدمی که بودمو نشون بدم. بعد یه روز به خودم اومدم دیدم تو یه تاریکی‌ام. نمی‌دونم کی و چطور شروع شد.

— این تاریکی، توش فکرای خطرناک هم هست؟ فکر آسیب زدن به خودت؟

دختر سر تکان داد که نه.

— فقط سنگینه.

— باشه. اگه یه روز سنگین‌تر شد، بی‌معطلی به یه مشاور یا یه دکتر بگو. تاریکی‌هایی هست که با حرف زدن روشن می‌شن و تاریکی‌هایی که دارو و کمک می‌خوان. هیچ‌کدوم خجالت نداره.

— شما فکر می‌کنید من چرا اینطوری شدم؟

— نمی‌دونم. ولی یه حدس دارم: آدمی که همیشه باید بی‌نقص باشه، هیچ جایی برای ترک برداشتن نداره. پس یه‌جا همه‌ش با هم ترک می‌خوره. تو از امروز می‌تونی ترک‌های کوچیک داشته باشی. گریه کن. اشتباه کن. بذار یکی ببینه.