پسر گفت اسمش آرش است، هفده‌ساله، و با «هعی داداش» شروع کرد.

— خونواده‌م خیلی قضاوت‌گرن. اسباب‌کشی داشتیم، من از همه بیشتر کار کردم، بیشتر از کارگرا. فقط که یه بار بگن آفرین. یه سری وسیله‌ی شکستنی گذاشتم تو اتاق. بابام اومد ندید، با پا زد بهش. بعد اومد پایین، وسط خیابون جلوی همه زد تو گوشم. گفت هیچی نیستی، به هیچ دردی نمی‌خوری. منم جوابشو دادم. بعد به همه گفتن آرش هیچ کاری نکرده.

— الان، این روزا، تو خونه امنی؟ دست روت بلند می‌کنن؟

— گاهی. نه زیاد.

— «نه زیاد» هم زیاده. اگه بدتر شد، به یه بزرگ‌تر مطمئن بگو. مدرسه، یه فامیل، یه خط کمک. اینو جدی می‌گم.

پسر سر تکان داد. بعد گفت:

— من یه چیزی فهمیدم. خوبی کردن به بعضیا مثل آب ریختن تو لیوانیه که تهش سوراخه. هر چی بریزی می‌گن هنوز پر نشده.

— این جمله رو خودت ساختی؟

— آره.

— قشنگه. فقط یه چیز بهش اضافه کن: سوراخ ته لیوان تقصیر تو نیست. و آبی که ریختی، هدر نرفت. تو یاد گرفتی چطور کار کنی، چطور زحمت بکشی. این مال خودته. حالا وقتشه یه لیوان دیگه پیدا کنی. یه لیوان سالم.