دختر گفت می‌خواهد داستانش را همه بخوانند و از آن درس بگیرند. بعد گفت نمی‌داند زندگی‌اش از کی خراب شد.

— مامان بابام شونزده هفده‌ساله بودن که عاشق هم شدن. از همون اول دعوا بود. مخالفت خونواده‌ی بابام، بعد خیانت‌های بابام، بعد اصرار خونواده‌ش برای طلاق. مامانم بابامو دوست داشت ولی خسته شده بود. اونم یکی رو می‌خواست که حمایتش کنه. بعد همه‌چی یهو خراب شد. من وسط همه‌ی اینا بزرگ شدم.

— مامان بابات وقتی تو به دنیا اومدی، تقریباً هم‌سن الان تو بودن.

دختر جا خورد. انگار هرگز این حساب را نکرده بود.

— آره... یه کم بزرگ‌تر.

— پس دو تا بچه یه بچه بزرگ کردن. این عذرشون نیست. ولی شاید بفهمی چرا اینقدر بلد نبودن. تو حالا چیزی رو می‌دونی که اونا تو سن تو نمی‌دونستن. این یعنی داستان می‌تونه اینجا عوض شه. با تو.

— یعنی من مثل اونا نمی‌شم؟

— نه اگه حواست باشه. ولی حواس آدم خودبه‌خود نمی‌مونه. باید هر روز یادش بندازی.