پسر گفت این را برای بار هزارم تعریف می‌کند و خسته است از تعریف کردن.

— تو یه تولد اتفاقی دیدمش. خیلی دوستش داشتم، نزدیک یه ساله حالم بده به‌خاطرش. از هر راهی رفتم: رفیقاش، خودم. آخرین بار بهش گفتم چه حسی دارم. گفت چند ساله با یکی‌ام، اصلاً بهت علاقه ندارم، از اولشم ازت خوشم نمیومد.

— این آخری رو لازم نبود بگه.

— نه. لازم نبود.

— ولی گفت، و تو حالا داری با جمله‌ای زندگی می‌کنی که اون احتمالاً یادش هم نیست. یه چیزی بپرس از خودت: اون یه سال، عاشق خودش بودی یا عاشق اینکه یکی رو داشته باشی که بهش فکر کنی؟

پسر مدتی فکر کرد.

— نمی‌دونم. شاید دومی.

— همین «شاید» نصف راهه. نیاز به دوست داشتن چیز قشنگیه. فقط باید یه آدمی پیدا کنی که در دو طرفش واقعاً یه نفر وایساده باشه.