پسر شانزده‌ساله بود و پاهایش حتی روی صندلی آرام نمی‌گرفت، انگار هنوز در زمین بود.

— از هفت‌سالگی فوتبال. رسیدم پونزده‌سالگی، رفتم آکادمی ترکیه، نمایندگی یه باشگاه بزرگ اروپایی. از بین هزار نفر، من و یه نفر دیگه انتخاب شدیم که بریم فرانسه برای تست. باید صد و پنجاه میلیون می‌دادیم. بابام گفت می‌دم. من قبول نکردم. می‌دونستم خونواده‌م به مشکل می‌خورن. برگشتم ایران. یه مربی گفت می‌برمت تیمای بزرگ تهران. رفتم تست، عالی بازی کردم. ولی بچه‌هایی که باباهاشون پولدار بودن جای منو گرفتن.

— پشیمونی که پول رو نگرفتی؟

— بعضی شبا.

— بقیه‌ی شبا؟

— بقیه شبا فکر می‌کنم کار درستی کردم.

— تو شونزده‌سالگی تصمیمی گرفتی که خیلی از آدمای چهل‌ساله نمی‌گیرن. خودتو جای خونواده‌ت گذاشتی. این رو تو هیچ تستی نمی‌سنجن، ولی من اگه مربی بودم، اول همینو می‌سنجیدم.

— ولی الان تو یه تیم شهرستانم.

— الان. تو داری از الان حرف می‌زنی انگار آخرشه. شونزده سال یعنی وسط نیمه‌ی اول.