پسر آرام بود، بیش از حد آرام. فهرستی را تعریف کرد، مثل کسی که اسم ایستگاه‌های قطار را می‌خواند.

— از روزی که به دنیا اومدم، آدمای دورم شروع کردن به مردن. اول پدربزرگم، کسی که با همه‌ی وجودم بهش وابسته بودم. بعد مادربزرگم. یه مرغ مینا داشتم، اونم مرد. بعد یه سگ بهم دادن، یادگاری عموم که فوت کرده بود. اونم مرد. بعد دوست صمیمیم... خودش رفت. بعد یه دوست دیگه، تو آتیش‌سوزی. یه جورایی حس می‌کنم نحسم. چند بار خواستم خودمم تموم کنم، ولی به‌خاطر مامان بابام نکردم.

آقای دژاوو دفترچه را بست و گذاشت کنار.

— ممنونم که گفتی. این آخری رو باید ازت بپرسم: الان، این روزا، هنوز به این فکر می‌کنی؟

— گاهی.

— گاهی یعنی امروز؟

— امروز نه.

— باشه. پس یه قرار با هم بذاریم. هر وقت اون فکر اومد، قبل از هر کاری به یکی بگو. به مامانت، یا به یه خط کمک، یا به یه مشاور. اینجا هم شماره‌ها رو برات می‌نویسم. اینو قول بده.

پسر کاغذ را گرفت و تا کرد و گذاشت در جیب پیراهنش، روی قلب.

— درباره‌ی نحس بودن: تو نحس نیستی. تو آدمی هستی که زیاد دوست داشته. کسی که زیاد دوست داره، زیاد هم از دست می‌ده. این قانون دوست داشتنه، نه طالع تو.

— پس چیکار کنم؟ دیگه دوست نداشته باشم؟

— نه. یاد بگیر سوگواری کنی. تو هیچ‌کدومشونو کامل گریه نکردی، چون نفر بعدی زود اومد. یکی‌یکی. از پدربزرگت شروع کن.