دختر سیاه پوشیده بود. چیزی نگفت، گوشی‌اش را باز کرد و گرفت سمت آقای دژاوو.

— نمی‌تونم بگمش. نوشتمش. چهل‌ودو روز بعد از رفتنش. می‌شه شما بخونید؟ بلند.

آقای دژاوو گوشی را گرفت و آرام خواند:

«بابا، وقتی گفتن ایست قلبی کردی و چند بار احیات کردن و برنگشتی، من مردم

وقتی گفتم می‌خوام بابامو ببینم و گفتن سردخونه‌ست، من مردم.

وقتی تن سردتو بغل کردم، من مردم.

وقتی بعدازظهر دیگه از سر کار نیومدی خونه، من مردم.

وقتی یه بشقاب از سفره کم شد، من مردم.

بابا، بعد از تو من روزی ده بار مردم.»*

بقیه‌اش را هم خواند، خط به خط. دختر با چشم بسته گوش داد. وقتی تمام شد، گفت:

— اولین باره که یکی دیگه می‌خوندش. مامانم نمی‌تونه. منم نمی‌تونم جلوی مامانم گریه کنم.

— اینجا می‌تونی.

گریه کرد. نه زیاد، نه بلند. مثل آدمی که باری را بعد از مدت‌ها زمین می‌گذارد.

— بابات چه شکلی بود؟ نه روز آخر. یه روز معمولی.

دختر با پشت دست اشکش را پاک کرد و یک لحظه، فقط یک لحظه، نیش‌خند زد.

— از سر کار که می‌اومد پشت در بوق می‌زد. دو تا کوتاه، یکی بلند. من از صداش می‌فهمیدم خسته‌ست یا نه.

— اینم بنویس. کنار اون متن. که فقط از رفتنش نمونه.