من هم دفترچه داشتم. شعرهای بد می‌نوشتم. در بیست‌وچهارسالگی همه را دور ریختم چون فکر کردم آدم بزرگ نباید شعر بد بنویسد. حالا این دفترچه را می‌نویسم، با نثر بد. شاید همان دفترچه است که برگشته.
هنری که فدای درس شد
سه روز است پسر جوان از کوچه رد نشده. صبح‌ها ساعت هشت پشت پنجره می‌ایستم و نمی‌آید. عصرها هم. امروز صبح دلم شور زد، آن شورِ بی‌دلیلی که مادرها دارند. بعد یادم آمد: دی ۱۴۰۳ یک هفته سرما خوردم و از خانه بیرون نرفتم. پس خانه است. زیر پتو. گوشی در دست. خوب است. یعنی بد است، ولی آن بدی را می‌شناسم.
دختر با یک دفترچه‌ی طراحی آمد، اما بازش نکرد.
— از بچگی عاشق هنر بودم. شعر خوندن، نقاشی، بافتنی، ساختن. ولی مجبور شدم ولش کنم و بچسبم به درس. درس‌هایی که برام معنی نداشتن. به‌خاطر آینده، به‌خاطر بابا مامانم. امیدوارم یه روز خوشحال باشن.
— خودت چی؟ خودت قراره کی خوشحال باشی؟
دختر جواب نداشت.
— می‌شه دفترچه‌تو ببینم؟
دختر با تردید آن را باز کرد. صفحه‌ها پر بود. دست‌ها، چشم‌ها، یک گربه، یک پنجره‌ی باز.
— پس ولش نکردی.
— نه... یواشکی می‌کشم.
— پس هنوز هنرمندی. درس رو بخون، اشکالی نداره. ولی این دفترچه رو یواشکی نگه ندار. بذار رو میز. بذار مامان بابات ببینن. شاید خوشحالی‌شون از جایی بیاد که فکرشم نمی‌کنی.
اگر حالت خوب نیست.
بعضی قصههای این کتاب از سوگ، بیماری، خشونت در خانه و فکرِ آسیب زدن به خود حرف میزنند. اگر خواندنشان سنگین شد، کتاب را ببند و با کسی حرف بزن. لازم نیست تنها از پسش بربیایی.