پسر با خنده وارد شد، با خنده نشست، و اولین جمله‌اش را هم با خنده گفت.

— همه منو از خنده‌هام می‌شناسن. شوخیام، لبخندم. همه فکر می‌کنن زندگیم خوبه. هیچ‌کی نمی‌دونه پشت این قیافه کی زندگی می‌کنه. مامان بابام از هم جدا شدن، من خیلی زود چیزایی رو دیدم که هنوز برای فهمیدنشون زود بود. بعضی اتفاقا آدمو بزرگ نمی‌کنن، فقط زودتر بهش می‌فهمونن دنیا همیشه جای امنی نیست.

— الان هم داری می‌خندی.

پسر لحظه‌ای ماند. لبخندش همان‌جا روی صورتش ماند، ولی چشم‌هایش رفت.

— عادته.

— عادت بدی نیست. خنده‌ی تو احتمالاً حال خیلیا رو خوب کرده. فقط یه چیز: اینجا لازم نیست. اینجا می‌تونی همین‌طوری بشینی، بی‌حالت.

پسر نشست، بی‌حالت. ده ثانیه. بیست ثانیه. بعد گفت:

— سخته.

— می‌دونم. تمرینش کن. هر شب، تو اتاقت، یه دقیقه بی‌حالت باش. صورتت حق داره استراحت کنه.