دختر هنوز گوشی‌اش را محکم در دست داشت، انگار پیام‌ها ممکن بود فرار کنند.

— همه‌چیزش برام غریبه شده بود. دیگه اون آدمی نبود که می‌شناختم. هر وقت بهونه می‌گرفتم، با یه جمله‌ی قشنگ تمومش می‌کرد. بعد فهمیدم تمام این مدت براش هیچی نبودم. پیام‌هاشو با اکسش دیدم. دستم می‌لرزید، قلبم تند می‌زد. اگه هنوز دوستش داشت، چرا اومد منو عاشق خودش کرد؟

— این سؤال جواب داره، ولی جوابش مال اونه، نه مال تو. تو هر چی فکر کنی، فقط حدس می‌زنی.

— پس با این سؤال چیکار کنم؟

— بذارش زمین. سؤال‌هایی هستن که آدم مثل سنگ تو جیبش نگه می‌داره و فکر می‌کنه اگه جوابشونو پیدا کنه سبک می‌شه. ولی سبکی از جواب نمیاد، از زمین گذاشتنش میاد.

— اون جمله‌های قشنگش چی؟ هنوز تو گوشمه.

— جمله‌ی قشنگ گفتن کار سختی نیست. کار سخت اینه که آدم پای جمله‌ش وایسه. از این به بعد به جمله‌ها گوش بده، ولی به پاها نگاه کن.