دختر اسمش را نگفت. گفت کرد است و با لهجه‌ای شیرین حرف می‌زد.

— بابام کلیه داشت، بعد قلبش هم مریض شد. هشت سالم بود که فوت کرد. یادمه داشتم مشق می‌نوشتم که خبر رسید. اون مشقو هیچ‌وقت تموم نکردم. بعد چند سال گذشت، مامانم سرطان گرفت. حالش الان بهتره، ولی من هر بار که سرفه می‌کنه دلم هری می‌ریزه. همیشه منتظرم یه چیزی بشه.

— هشت سالگی خیلی زوده که آدم یاد بگیره چیزها یهو تموم میشن.

— از همون موقع همه‌چی رو موقت می‌بینم. دوستام، خونه، حتی خودم.

— این یه جور محافظته. اگه همه‌چی موقته، رفتنش کمتر درد داره. ولی اون‌طوری آمدنشم کمتر خوشحالت می‌کنه. مامانت الان بهتره. اینو کامل بشنو. بهتره. الان، امروز.

دختر چشم‌هایش را بست.

— بهتره.

— آره. و اون مشق، اگه بخوای، می‌تونی تمومش کنی. نه برای معلم. برای اون دختر هشت‌ساله.