پیش از جلسه، از پنجره دیدمش. پسر جوان از سر کوچه آمد و جلوی در خانه، کوله‌اش را از روی شانه برداشت و محکم کوبید زمین. صدایش تا بالا آمد. چند ثانیه همان‌جا ایستاد، بعد خم شد، کوله را برداشت، خاکش را تکاند و رفت تو. نمی‌دانم چه شده بود. یادم هم نمی‌آید. این بدتر است: روزی که آن‌قدر برایم مهم بود که کیفم را بکوبم زمین، حالا حتی در حافظه‌ام نیست.

دختر وارد شد و گفت:

— من دیوونه‌ی یه نفرم. اینو اول بگم که بدونین.

— شنیدم.

— چهارده سالم بود، داشتم دوچرخه‌سواری می‌کردم، زنجیرم دررفت. اون از کنارم رد شد، وایساد درستش کرد. دستاش سیاه شد. سه سال با هم بودیم. همه‌چیزش رو می‌دونستم. بعد یه روز گفت داریم از هم دور میشیم. من نفهمیدم کی دور شدیم. من همون‌جا بودم.

— شاید تو همون‌جا بودی و اون راه افتاده بود. آدما با هم بزرگ نمیشن، هر کدوم با سرعت خودش. چهارده تا هفده سال، سه ساله که آدم سه بار عوض میشه.

— یعنی تقصیر هیچ‌کی نیست؟

— گاهی نیست. این سخت‌ترین نوع جداییه. چون هیچ‌کی رو نمی‌شه مقصر دونست، همه‌ش برمی‌گرده تو خود آدم.

دختر سکوت کرد. بعد گفت:

— هنوز دوچرخه‌سواری می‌کنم.

— خوبه. زنجیرتم یاد بگیر خودت جا بندازی.