پسر لنگ نمی‌زد، ولی جوری می‌نشست که معلوم بود کمرش را حواسش هست.

— فوتبالیست بودم. یعنی می‌خواستم بشم. تست دادم، قبول شدم. بعد دیسک کمر. دکتر گفت باید استراحت کنی و فیزیوتراپی. پولش نبود. بابام گفت فوتبال واسه پولدارهاست. ول کردم. الان سیگار می‌کشم و تو یه انبار کار می‌کنم. هر یکشنبه که بچه‌ها بازی می‌کنن از کنار زمین رد میشم، نگاه نمی‌کنم.

— نگاه نمی‌کنی یا نمی‌تونی نگاه کنی؟

— نمی‌تونم.

— فوتبال فقط بازیکن نداره. مربی داره، داور داره، بدنساز داره، کسی که بچه‌های محل رو جمع می‌کنه. تو بدنتو بهتر از هر کسی می‌شناسی چون یه بار شکسته. شاید وقتشه یه بار بری کنار زمین بایستی، نه برای بازی. برای اینکه ببینی بچه‌ها به چی احتیاج دارن.

— با این کمر؟

— با همین کمر. و با کمتر سیگار، چون کمرت هم ممنونت میشه.

پسر خندید.