هنوز صدایم گرفته بود. پسر اول پرسید حالم خوب است یا نه. کمتر کسی می‌پرسید.

— یه سفر رفته بودم، دو هفته. برگشتم دیدم خونه یه جوری شده. همه آروم حرف می‌زنن. مامانم موهاشو کوتاه کرده بود. هیچ‌کی بهم نگفته بود. می‌خواستن سفرم خراب نشه. سرطانه. الان شیمی‌درمانیه.

— از اینکه بهت نگفتن ناراحتی؟

— آره. خیلی. بعد از خودم بدم میاد که از این ناراحتم. مامانم داره... و من دارم سر این قهر می‌کنم.

— هر دو تاش با هم درسته. می‌تونی عصبانی باشی که بهت نگفتن، و بفهمی چرا نگفتن. اونا خواستن از تو محافظت کنن، تو هم الان می‌خوای از اونا محافظت کنی که ناراحتیتو نبینن. همه دارین همدیگه رو از هم قایم می‌کنین.

پسر به دست‌هایش نگاه کرد.

— پس چیکار کنم؟

— به مامانت بگو. همینی که به من گفتی. بگو دلم شکست که نگفتی. بعد بگو حالا هستم. مامانا این دو تا جمله رو با هم بهتر از هر چیزی می‌فهمن.