نان را با آقا منصور خوردیم، با چای. آقا منصور گفت «اینو کی آورده؟ این نون مزه‌ی دست داره.» گفتم یک دختر پانزده‌ساله. دیگر چیزی نگفت. دو تکه‌ی دیگر برداشت.
مادری که نان می‌پخت و می‌فروخت
دختر پانزده ساله بود و دست‌هایش بوی آرد می‌داد. خودش گفت، قبل از اینکه آقای دژاوو بپرسد.
— مامانم نون می‌پزه می‌فروشه. منم کمکش می‌کنم. وقتی مامانم میره نون تحویل بده، داداشم پیش منه. پنج سالشه. بعضی وقتا جفتمون باید بریم، اون تنها می‌مونه خونه. در رو قفل می‌کنیم. من کل راه دلم پیششه. یه بار برگشتیم دیدیم زیر میز خوابش برده، گریه کرده بود. از اون روز هر شب خواب می‌بینم یه اتفاقی افتاده.
— بابات؟
— نیست.
آقای دژاوو چیزی نپرسید.
— تو پونزده سالته و داری مادری می‌کنی. اینو می‌دونی؟
— نه. من فقط آبجیشم.
— آبجی‌ای که هر شب نگرانه. این اسمش مادریه. یه چیز عملی: یه همسایه‌ی مطمئن هست؟ کسی که بشه کلید داد، فقط اون چند ساعت؟
— خانم صالحی. طبقه پایین.
— پس این هفته با مامانت برین در خونه‌ش. بعضی از ترسا با یه در زدن کوچیک میشن.
دختر سر تکان داد. بعد یک کیسه‌ی کوچک نان روی میز گذاشت و رفت. نان هنوز گرم بود.
اگر حالت خوب نیست.
بعضی قصههای این کتاب از سوگ، بیماری، خشونت در خانه و فکرِ آسیب زدن به خود حرف میزنند. اگر خواندنشان سنگین شد، کتاب را ببند و با کسی حرف بزن. لازم نیست تنها از پسش بربیایی.