پسر گفت در هر جمعی که هست، دیده نمی‌شود.

— من همونم که همه بهش زنگ می‌زنن وقتی حالشون بده. ساعت دو شب. وقتی کات کردن، وقتی با باباشون دعوا کردن. من همیشه هستم. ولی تولدم که میشه، دو نفر یادشونه. وقتی یه جا دورهمی می‌ذارن، من آخرین نفری‌ام که خبردار میشم. انگار یه جور ابزارم. دستگاهِ حال‌خوب‌کن.

— خودت حالت بد میشه به کی زنگ می‌زنی؟

پسر شانه بالا انداخت.

— به هیچ‌کی. عادت ندارم.

— پس شاید اونا هم عادت نکردن. تو یادشون ندادی که تو هم آدمی که حالش بد میشه. یه بار امتحان کن. یه نفر از همونایی که ساعت دو شب بهت زنگ زده، این بار تو بهش زنگ بزن. ساعت دو هم نه، هشت شب. بگو حالم خوب نیست.

— اگه جواب نداد؟

— اون وقت فهمیدی کی رفیقه و کی فقط مشتری. اونم می‌ارزه.