دختر با کتاب تست زیر بغل آمد. دوازدهم تجربی. زیر چشم‌هایش گود بود.

— نیم ساعت بیشتر وقت ندارم. باید برم تست بزنم.

— نیم ساعت هم کافیه.

— من از بچگی جز درس هیچی نداشتم. نه قیافه‌ای که جذاب باشه، نه خانواده‌ای که محبت کنه، نه دوست صمیمی. فقط تلاش، تلاش، تلاش.

— و بعد؟

— بعد داداشم. سال اول دبیرستان تصادف کرد. اولین نفری که صورت خونیشو دید من بودم، نصفه‌شب، تو حیاط. فرداش امتحان ریاضی داشتم. نجات پیدا کرد. بعد پارسال اسفند... بهش حمله کردن. یازده ضربه‌ی چاقو. دوتاش کنار قلب.

امیرحسین استکان را آرام گذاشت روی میز.

— هفت شب ICU بود. دکترا گفتن فقط دعا کنید. هیچکی نخوابید، حتی داداش شش‌ساله‌م. موهام اون هفته سفید شد. ببین.

تار سفیدی را از زیر مقنعه نشان داد. هفده ساله بود.

— سه ماه بعد بهتر شد. دکترا گفتن معجزه بوده. خیلی خوشحال شدم. ولی یه خستگیی توم مونده که میره. همه فکر می‌کنن چون همه‌چی خوب شد منم باید خوب باشم. امسالم کنکوره.

— یه آدم می‌تونه هم خوشحال باشه که داداشش زنده‌ست، هم هنوز ترس اون شب تو تنش باشه. این خستگی تنبلی نیست. تنته که داره تازه می‌فهمه خطر رد شده.

دختر به ساعتش نگاه کرد، ولی بلند نشد.

— می‌شه پنج دقیقه هیچی نگیم؟ فقط بشینیم؟

— می‌شه.