پسر بیست‌ودو ساله بود و گفت شش سال است که از یک نفر درد می‌کشد.

— شونزده سالم بود. فکر می‌کردم این همونه. رفت، برگشت، دوباره رفت. هر بار که برمی‌گشت می‌گفتم این دفعه فرق داره. شش ساله که هر آهنگی گوش میدم یاد اون می‌افتم. رفقام دیگه خسته شدن از بس گفتم.

— الان کجاست؟

— نمی‌دونم. یعنی می‌دونم. پیجشو چک می‌کنم.

— هر روز؟

پسر خندید، از آن خنده‌هایی که اعتراف است.

— روزی چند بار.

— شش سال یعنی از شونزده تا بیست‌ودو. یعنی تمام سال‌هایی که آدم قراره خودش رو بشناسه، تو داشتی اونو می‌شناختی. از امروز یه تمرین ساده: هر بار دستت رفت سمت پیجش، یه چیز از خودت بنویس. یه چیزی که دوست داری، یه جایی که می‌خوای بری. ببینیم بعد یه ماه کدوم دفترچه پرتره.

— اگه دفترچه‌ی اون پرتر بود؟

— اونم یه جوابه. ولی من شرط می‌بندم این دفعه فرق داره. این بار واقعاً.