پسر آنقدر آرام آمد که آقای دژاوو صدای پایش را روی پله‌ها نشنید.

— تو خونه‌مون همیشه دعوا بود. یاد گرفتم ساکت باشم. شبا وقتی گریه‌م می‌گرفت سرمو می‌کردم تو بالش که کسی نشنوه. زنگ تفریح تنها می‌نشستم. رفیقام بیشتر عادت بودن تا رفیق.

— الان همون صدایی رو داری که اون موقع تو بالش می‌کردی. می‌دونی؟ همین نیم‌بلندی.

پسر به او نگاه کرد، بعد به خودش گوش داد.

— راست میگی.

— اینجا بالش نیست. یه کم بلندتر بگو.

و پسر بلندتر گفت. همان جمله‌ها را. این بار صدایش از پنجره هم رد شد.