دختر خسته بود. این را پیش از هر چیزی گفت.

— از بچگی تماشاگر بودم. بابام مامانمو می‌زد و نقش من فقط نگاه کردن بود. مامانمم منو فقط مقایسه می‌کرد. از یه سنی به بعد هر شب گریه کردم که فردا قابل تحمل‌تر باشه. الان عمیقاً خسته‌م. از خودم، از زندگی.

آقای دژاوو کمی جلوتر نشست.

— وقتی میگی خسته از زندگی، منظورت اینه که به مردن فکر می‌کنی؟

— نه... فقط خسته‌م. می‌خوام یه مدت هیچی نباشه.

— باشه. باورت می‌کنم. و اگه یه روز این خستگی شکل اون فکر شد، این شماره‌ها بالای میزه. یه عکس ازشون بگیر.

دختر عکس گرفت. بعد گفت:

— من یه دختربچه‌ی پر از شوق بودم. یادمه.

— پس هنوز یه جایی هست. چیزی که آدم یادشه، کامل گم نشده.