پسر با دوچرخه آمد و آن را به تیر برق جلوی کتاب‌فروشی بست. آقا منصور گفت حواسش هست.

— عاشق ورزش بودم ولی گرونی نمی‌ذاشت. بابام بهم ایمان نداشت، کلاس نمی‌ذاشت. خودم تنهایی تو کوه تمرین می‌کردم. می‌خوردم زمین، کسی نبود بلندم کنه. بعد چند تا دوچرخه‌سوار دیدنم. گفتن تو استعداد داری، با این دوچرخه‌ی داغون اون مسیرا رو میری. بابام نذاشت برم استعدادیابی. گفت خطرناکه.

— شاید خطرناک هست.

پسر جا خورد. انتظار داشت آقای دژاوو طرف او باشد.

— بابات که میگه خطرناکه، شاید منظورش اینه که می‌ترسه. ایمان نداشتن و ترسیدن از دور شبیه همن. یه بار ببرش کوه. فقط نگاه کنه. ببینه پسرش چطوری از اون سراشیبی پایین میاد.

— اگه بازم نگفت آره؟

— لااقل دیده. دیدن از هیچی بیشتره.