دختر آرام و مرتب حرف می‌زد، مثل کسی که مدت‌ها این جمله‌ها را در ذهنش نوشته باشد.

— یک سال از فوت پدرم گذشته بود. تنها پسری که اجازه داده بودم وارد زندگی‌ام بشه، وارد شد. یه شب یهویی رفت. فرداش رفتم سر خاک پدرم. چهار ساعت سرمو گذاشتم روی سنگ و گریه کردم.

— برای کدومشون گریه می‌کردی؟

دختر مکث کرد. انگار این سؤال را خودش هم از خودش نپرسیده بود.

— نمی‌دونم. شاید برای بابام. یه سال نتونسته بودم براش گریه کنم.

— گاهی یه رفتن تازه، درِ یه رفتن قدیمی رو باز می‌کنه. اون چهار ساعت، سهم یه سال سکوت بود.

دختر آرام سر تکان داد.

— بعدش خیلی وزن کم کردم.

— الان غذا می‌خوری؟

— بهتر شده.

— باشه. اگه بدتر شد، به یه دکتر بگو. غم رو نمیشه با گرسنگی تموم کرد.