پسر شانزده‌ساله بود و از اصفهان آمده بود، با اتوبوس.

— دوازده سالم بود که کرونا اومد. بابام بیکار شد، پنج سال. یه جایی رسیدیم که از صندوق صدقات خونه‌مون پول درمی‌آوردیم. سکه‌های پانصد تومنی. بعد عروسی خاله‌م شد و مامانم باید مهمونی می‌داد. خونه‌مونو فروختیم به عمه‌م. تو مدرسه تغذیه نمی‌بردم.

— به همکلاسیات چی می‌گفتی؟

— می‌گفتم رژیمم.

و بعد خودش خندید. آقای دژاوو هم خندید.

— می‌دونی چی جالبه؟ یه پسربچه‌ی دوازده‌ساله به جای اینکه بگه نداریم، یه جوک ساخت که باباش خجالت نکشه. تو اون موقع بزرگ‌تر از همه بودی.

— الان بابام کار پیدا کرده. هنوز بدهکاریم، ولی کمتر.

— پس بهش بگو اون رژیم تموم شد.