دختر با یک فهرست «چرا» آمده بود، و با دیواری که می‌گفت دور خودش کشیده.

— دورم همیشه شلوغ بوده، ولی همیشه تنها بودم. چرا کسی دوستم نداره؟ چرا حرفمو نمی‌فهمن؟ بعد یه جایی دیگه چراها برام مهم نبود. یه دیوار کشیدم. من همیشه برای همه بودم، وقتی آغوش خواستن، وقتی گوش خواستن. هیچکی برای من نبود.

— این دیوار چقدر بلنده؟

دختر تعجب کرد.

— بلند. ولی امروز ازش اومدم بیرون که اینجام.

— پس در داره. دیواری که در داره زندون نیست، خونه‌ست. فقط حواست باشه کلیدش دست خودت باشه، نه دست ترست.