دختر بی‌مقدمه شروع کرد، انگار اگر مکث می‌کرد پشیمان می‌شد.

— دو هفته پیش دوست‌پسرمو با یه دختر تو خونه‌ش دیدم. گفته بود با دوستاش میره بیرون. دلم طاقت نیاورد، رفتم. صدای خنده‌هاشون از ذهنم بیرون نمیره. اون شب گریه نکردم. فقط خندیدم. و هنوز دوسش دارم. به هر کی میگم می‌زنه تو سرم.

— من نمی‌زنم.

دختر با تردید نگاهش کرد.

— اینکه هنوز دوسش داری عیب تو نیست. دل با یه شب عوض نمیشه. فقط یه سؤال: دوست داشتن و برگشتن دو تا تصمیم جدان. اولی دست تو نیست. دومی هست.

— اون شب چرا خندیدم؟

— شاید چون برای گریه زود بود. گاهی آدم اول می‌خنده که بتونه سرپا بمونه. گریه‌ش بعداً میاد. اشکالی نداره.